Welkom!

Welkom op ons weblog!
In maart 2006 zijn wij met z’n allen verhuisd naar het zuiden van Alberta, in het westen van Canada.
De eerste jaren zijn roerige jaren geweest, en nog wel af en toe. Heftig, mooi, soms verdrietig en vaak ook heel erg fantastisch. Ook hier kent het leven ups en downs.
Via deze weblog kunnen jullie een beetje onze belevenissen in het land van de maple leaf volgen. Mochten jullie het echter leuk vinden om een uitgebreider verslag te lezen van de aanloop van onze emigratie naar Canada en onze eerste twee jaren hier, dan kun je dat lezen in ons boek:
Van polder tot Rockies

Vanaf mei 2009 bevindt dit weblog zich op een ander adres. Voor toegang tot de archieven en om oudere posts van de eerste 3 jaar in Alberta te lezen, klik hier!

‘Tis the season

Het Kerstseizoen begint hier eigenlijk al zodra Halloween is geweest, dus begin november. Maar op 20 november gaf Okotoks het officiële startsein voor het seizoen met Light Up Okotoks. Daar zijn we natuurlijk even gaan kijken. De boom werd verlicht, er werden Christmas Carols gezongen, Santa kwam langs met zijn reindeers, er waren hayrides en nog veel meer van dat soort dingen. Altijd gezellig. Kendra was het toch het meest onder de indruk van de firetruck (en haar ballon), net als Aiden. Het was een leuk begin van het seizoen.

Eind november was het dan zover: Kendra werd 2 jaar! Op de 26^e zelf waren we druk met de skype en telefoon en de (electronische) post, naast het uitpakken van kadootjes, die via verschillende kanalen werden aangevoerd (nogmaals bedankt Regina voor het meebrengen van die volle koffer!). Kendra vond het allemaal fantastisch, waarbij ik toch eerlijk moet toevoegen dat ze de grootste lol beleeft aan het daadwerkelijk uitpakken van de kadootjes (oftewel het losscheuren van de verpakking) en de ballonnen. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn de meeste van de opgeblazen ballonnen nog in leven en daar beleeft ze nog steeds veel lol mee. Op zaterdag de 28^e gaven we een feestje voor Kendra, wat erg gezellig was en waar Kendra nog eens enorm verwend werd. Het is al echt een dametje hoor, met haar uitroep elke keer: oooooh kadooooootje …….! Waar heeft ze dat nou weer opgepikt …? Nichtjes …:D ….? Het was allemaal heel leuk.  Haar Dora-taart had ze zelf opgehaald samen met papa, dat was al een klein feestje, het eten van de cupcakes natuurlijk ook!

De volgende dag snel het huis enigzins van de ergste TROEP ontdoen, want het was tijd voor de Grey Cup finale (football). Richard en Jacky kwamen meekijken met Bas en Jules (en lekker barbequen) en nou hadden zij wel gezien in wat voor staat het huis de dag ervoor was, maar toch …. anders hadden ze helemaal geen sokken meer over gehad .

Het was dus een gezellig weekend, waarnaar Kendra en ik helaas allebei ziek werden ….. dat was minder leuk. We waren maar net op tijd weer een beetje aan de betere hand zodat we gelukkig wel naar de Worldcup Speedskating konden in de Olympic Oval het weekend erop. Het leek er de dag ervoor nog even op dat we helemaal niet konden gaan, want er was een ware winter storm aan de gang en er kwam heel wat van dat witte spul uit de hemel vallen met enorme windstoten erbij. Je zag echt af en toe helemaal niks. Barry was die dag maar vroeg naar huis gekomen en is van huis uit gaan werken, want ze hebben later op de dag zelfs stukken van de highway dichtgegooid.

Maar gelukkig was het wel weer te doen toen we naar Calgary gingen voor het schaatsen. Het was weer supergaaf om een paar van onze favorieten te zien schaatsen en Sven Kramer de 5km te zien winnen! Absoluut erg leuk! Ik mis dat wel hoor, schaatsen kijken op de tv en het hele gedoe eromheen. Hier leeft het gewoon niet zo. Ik kijk al uit naar de Olympische Spelen. Dan wordt alles uitgezonden en we zitten in de goede tijdzone (een uurtje verder maar)!

Kendra vond het ook allemaal leuk. Ze was helemaal enthousiast als we schaatsers aan het aanmoedigen waren en er waren ook nog wat andere meiden waar ze mee kon spelen (er zijn altijd genoeg andere Nederlanders aanwezig op een evenement als deze), dus ze kon zich prima vermaken.

We zitten dus middenin het kerstseizoen momenteel en gaan nog even door met de feestjes, en Santa Claus komt volgende week alvast langs bij Kendra. Als deze sneeuw blijft liggen, hebben we in ieder geval een witte kerst. We zullen het zien, je weet het tenslotte nooit.

We hopen dat iedereen fijne dagen zal hebben! Geniet van de tijd met familie en vrienden, we zullen aan jullie denken daar aan de overkant van de oceaan!

Hoog tijd voor een update

September

September stond voor ons in het teken van de laatste hand aan de tuin leggen voor dit jaar. Dit belastingjaar mogen we in het kader van de Home Renovation Tax Credit het een en ander aftrekken van de belasting met betrekking tot renovaties en/of aanleg van zaken in de tuin en huis. Voor zover bekend is dat alleen dit jaar (in het kader van de economie stimuleren heeft de regering een paar van dit soort credits ingesteld), dus ja daar willen we dan wel gebruik van maken. Tja, je moet het natuurlijk wel allemaal betalen dus het houdt ook een keer op, maar we hebben geprobeerd zoveel mogelijk gedaan te krijgen. De rest komt volgend jaar wel weer. Onze laatste grote hand aan de tuin was graszoden leggen in de voor- en achtertuin. Niet overal, want er komt ook wat landscaping, maar Kendra heeft nu lekkere grasveldjes om te spelen, daar ging het om. We hadden het wat ruim besteld en hebben meer gelegd dan in eerste instantie de bedoeling was, maar het ziet er allemaal meteen anders uit. Het wordt al echt wat zo ondertussen. Leuk hoor.

Tijdens een thuiswedstrijd van Falcons (Football club van de lokale highschool) zijn we eens gaan kijken, want Jacky en Richard hebben twee zoons die allebei in het team zitten nu. Bas hebben we zien spelen hoor! Voor Jules moeten we nog een keer terug komen denk ik , maar die was ook pas een week daarvoor begonnen. Kendra vond het allemaal super die avond. Nog dagenlang riep ze: Let’s go, Bird! (de mascotte is uiteraard een Falcon en zwaaide elke keer trouw naar Kendra) Elke keer als het home team een touchdown scoort gaat er vuurwerk de lucht in, dus dat was helemaal leuk. Echt uit d’r dak ging ze toen de Falcons wonnen en er een show van vuurwerk de lucht in ging. Wat een pracht! De Falcons hebben het goed gedaan dit jaar, ze bleven maar winnen; kwamen in de playoffs en spelen zelfs in de finale aanstaande zaterdag in Edmonton. Barry is natuurlijk nog wel een keer gaan supporten, maar de finale gaat hij toch maar niet doen ….:D

Het was nog volop zomer in september met veel echt warme dagen van ruim in de dertig graden, maar de herfst was natuurlijk al wel in aantocht. Kayben Farms organiseerde dit jaar samen met de Town of Okotoks een Scarecrow & Pumpkin Festival. Samen met Sunny, Sienna en Sofie gingen Kendra en ik dat bekijken. Was hartstikke leuk. Er was o.a. een chef van Cafe Divine die ons heerlijke samples voorschotelde, we gingen mee op een Hay Ride (Kendra riep maar dat ze horsies voor de wagen verwachtte maar we moesten het deze keer doen met een tractor), en natuurlijk gingen we spelen in het Sunshine Adventure Park dat ze eerder dit jaar hadden geopend. Dit is allemaal op het land van hun boerderij; Agro-tourism wordt hier steeds populairder. Evenals Chinook Honey Company heeft Kayben Farms een winkeltje op hun grond waar mensen rechtstreeks spulletjes kunnen kopen. Kayben Farms verbouwt voornamelijk vruchten, en dan met name Black Currant die werkelijk overlopen van de vitamine C. Deze bessen en ook aardbeien kun je ook zelf plukken als ze rijp zijn. Tijdens mijn dagen op de markt afgelopen zomer mocht ik vaak hun Black Currant Punch proeven (ze stonden altijd naast ons), daar is de verslaving begonnen.

De naam van de boerderij is afgeleid van de boerderij van de ouders van een van de eigenaars, Judy. Haar ouders kwamen vanuit Nederland naar Canada en lieten daar een oude boerderij achter met de naam Eben (“Met behulp van God zijn we zover gekomen”).

Okotober

De eerste helft van oktober zijn we voor het eerst sinds onze aankomst in Canada naar Nederland gegaan voor een bezoekje en natuurlijk voor het 40-jarig huwelijksfeest van Barry z’n ouders. Het was zeker een hele ervaring om weer eens voet op Nederlandse bodem te zetten en Kendra kennis te laten maken met de hele familie en onze vrienden. Dat was allemaal een groot feest voor haar, maar ook voor de familie. Het was leuk om iedereen weer te zien en te spreken, het was lekker om weer eens wat typisch Nederlandse, Indische en Surinaamse dingetjes te eten, het was heerlijk om weer eens die zoute zeelucht op te snuiven en lekker over het strand te banjeren en een daggie door Amsterdam te struinen en meer van dat soort dingen. Maar er waren ook een hoop dingen waar we niet eens aan toe zijn gekomen. De tijd vloog echt voorbij, we kwamen tijd te kort om met iedereen nog meer tijd door te brengen, om nog even dat winkeltje in te duiken, of om nog even daar zo’n lekker broodje te eten. Het was ontzettend moeilijk om op Schiphol alweer afscheid te moeten nemen van de familie, terwijl we het idee hadden dat we net waren aangekomen. Het duizelde me allemaal flink. We zijn blij dat we Nederland weer een keer hebben gezien. We hebben de conlusie getrokken dat we de files, de drukte en de regen NIET missen, niet dat we ons daar zorgen over maakten . Het is best raar om ‘op vakantie’ te zijn in een land waar je op een bepaalde manier ook nog zo goed de weg weet. Het is geen traditionele vakantie, vanwege alle hectiek, maar het is wel iets waardevols. Kendra heeft zich uitstekend vermaakt, vond het fantastisch alle aandacht en het contact met de nichtjes en neefjes e.d. Ze is ook echt een zeer makkelijke reisgenoot. In het vliegtuig gedroeg ze zich echt voortreffelijk, en zeurde nooit over het steeds veranderde ritme terwijl we in Nederland waren. Dat hadden we van tevoren niet durven dromen.

Bij terugkomst moest ik best het een en ander verwerken. We hadden allebei een goed gevoel over naar huis gaan en hebben ook geen heimwee naar Nederland. Maar wat ik zo moeilijk vond om mijn gedachten over te ordenen, was dat je even binnenstapt in het dagelijks leven van de familie om vervolgens weer weg te vliegen. De volgende keer dat je ze ziet, zijn we allemaal weer wat verder in het leven; zijn de kinderen weer wat ouder en groter en houden andere dingen hen bezig. Webcammen en skypen vullen dit gat toch niet helemaal op, het is niet hetzelfde, alhoewel het al wel een hele goede stap in de richting is. Denk vaak aan velen van mijn familie die vroeger uit Indonesie moesten vertrekken, weer een nieuw leven moesten opbouwen in Nederland en vervolgens in sommige gevallen na een paar jaar doortrokken naar weer andere oorden. Internet en webcammen was nog een totaal onbekend fenomeen. Telefoon (duur) en de gewone post, daar moesten ze het mee doen. Dus nee, we mogen niet klagen en dat doe ik ook niet. Alleen blijft dit een moeilijk stukje van het emigratie proces. Dit was natuurlijk ons eerste bezoek aan Nederland sinds maart 2006, dus dit besef was erg ‘in my face’, zeg maar. Wellicht dat het een volgende keer (alhoewel, wanneer zal dat zijn….) al anders voelt?

Bij terugkomst in Canada werden we wel allemaal goed ziek. Niet verrassend aangezien we ook al alledrie snotverkouden op het vliegtuig naar Nederland stapten. Daar was natuurlijk geen tijd voor ziek worden, dus dat gebeurde toen we weer thuis waren. Vooral Kendra was echt wel een weekje naar. Maar gelukkig was ze weer helemaal beter voordat het tijd werd voor Halloween. Kendra ging dit jaar voor het eerst de straat op en meelopen met de Halloween ‘parade’. Samen met Lucy trotseerde ze alle ‘enge’ huizen en had de grootste lol. Die kleine Butterfly was helemaal nergens bang voor en liep te dansen naast Lucy, ondertussen enthousiast gedag zwaaiend naar de huisbewoners, ongeacht hun vermomming. Ik moest wel lachen hoor, dat kleine wijfie van ons.

November

Begin november ging deze mama een weekendje op stap met Regina die weer in het land voor een bezoekje aan ons en aan de Rodeo finals in Edmonton. Voor het eerst eens even er tussen uit zonder mijn kleine kotertje. We hadden er allebei zin, lekker hiken en relaxen en Banff voor een weekend! Helaas liep het allemaal anders. Tijdens het hiken bij Lake Minnewanka op onze eerste dag (zaterdag), viel Regina en brak haar been. Via 911 kwam ik aan de telefoon met de Park Wardens die mij uiteindelijk (we hebben ongeveer een half uur moeten wachten) hebben geholpen om Regina naar de auto te krijgen, toen heb ik haar snel naar het ziekenhuis in Banff gereden, alwaar de conclusie was dat ze het flink had gebroken. Ze hebben op haar zondagochtend geopereerd, ze kreeg een pen in haar been, compleet met wat schroeven en moet nu revalideren. Niet leuk zeg. Op maandag mocht ik haar mee naar huis nemen en een paar dagen later is ze naar huis gevlogen. Dat was geen leuke vakantie voor haar om het maar zo uit te drukken. Al haar plannen vielen in duigen. Aangezien ze de vrijdag voor de val was aangekomen,  was het wel een erg ingekorte vakantie. De Rodeo finals heeft ze niet gehaald.  Ondertussen is ze weer teruggekeerd in Nederland en probeert ze te herstellen. Het was allemaal weer een aparte ervaring. We hadden ons meidenweekend allebei anders voorgesteld ….. Dat doen we nog wel eens over, als Regina weer lekker kan stappen en misschien als er geen sneeuw ligt ……..

Tenslotte even een huishoudelijke mededeling: we hebben besloten onze foto albums niet meer op onze website te zetten. We zullen de links wel emailen naar iedereen die het leuk vindt om ze te bekijken. Dus mocht je het leuk vinden om onze albums te bekijken, laat het ons dan even weten, dan zetten we je op de lijst.

Cowboys & Indians

Augustus, de maand van de logeetjes. Aan het begin van de maand kwam Sammy gezellig logeren en kregen we voor het eerst van ons leven te maken met bloedzuigers. Die zaten plotseling aan een poot van Sammy nadat hij in een vijver had gestaan. Misschien door de warmte, ik weet het niet, maar blijkbaar was het uitzonderlijk voor Alberta en wisten zelfs de dierenartsen niet zo wat we het beste konden doen. Gelukkig had buurman Mark wat meer ervaring, viel het allemaal wel mee en liep het goed af. Wat een rare dingen zijn dat zeg. Ook kregen we deze maand weer gezellig bezoek uit Nederland. Van Regina en haar moeder Dina.  In de periode dat “Hina”, oftewel Regina, en Oma Dina bleven logeren deed het weer een beetje gek. Het leek op een gegeven moment wel even herfst en toen kwam de zomer weer gewoon terug gelukkig, alhoewel het best wel weer erg warm is geworden. Maar Regina en haar moeder hebben allerlei leuke dingen in de omgeving bezocht, met af en toe gezelschap van ons erbij. Het eerste weekend dat ze er waren, heb ik de zaterdagochtend gewerkt op de markt (Farmer’s Market) in Millarville (dat doe ik deze zomer een paar keer). Dat was een erg leuke ervaring – je moet er alleen wel vroeg voor opstaan , alhoewel dat aan de andere kant ook leuke momenten oplevert zoals ’s ochtends vroeg midden tussen een groep elanden staan op de weg). Na afloop kwamen de dames en heer mij ophalen en zijn we lekker gaan picknicken in Kananaskis, bij Sheep River Falls. Blijft toch een zeer favoriet plekje van ons. Later in de week zijn Kendra en ik met ze mee geweest naar Blackfoot Crossing Historical Centre op de Siksika Nation Reserve en naar de Bar U Ranch bij Longview.

Ooit was de Bar U Ranch een van de grootste, commerciele ranches in Noord-Amerika. Op haar hoogtepunt (rond 1890) besloeg de ranch 63.184 hectare (157.960 acres) grond. Mooi stukje lokale geschiedenis en een kijkje in de ‘cowboy way of life’. Positief opvallend vond ik de manier waarop de eigenaren van de Bar U Ranch met de inheemse bevolking zijn omgegaan. De komst van de ranchers betekende uiteraard de ondergang voor de ‘native way of life’, maar als individuen hebben ze geprobeerd daar zo goed mogelijk mee om te gaan.

Mensen die mij kennen weten dat ik altijd iets heb gehad met het verhaal rondom The Sundance Kid. Vaak als ik ergens in de States kwam, was er wel weer een lokale legende die beweerde dat The Kid ook dat betreffende plaatsje als woon(schuil)plaats had gebruikt tijdens zijn leven. Echter hier betreft het geen vage legende, maar is het gewoon een algemeen geaccepteerd feit, dat door veel andere bronnen wordt onderschreven: The Kid woonde ooit op de Bar U Ranch waar hij werkzaam was als een horsebreaker.  Ooit  noemde “The Kid” The Alberta Foothills ook zijn thuis, hoe toevallig is dat?

Afgelopen zondag togen wij weer richting the Bar U Ranch. Kendra keek er al helemaal naar uit. Ze is helemaal gek op paarden nu, durft ook steeds dichterbij te komen. Het rijden met paard en wagen de eerste keer vond ze zo leuk. Maar ze riep dus al een paar dagen dat ze naar de paardjes ging en naar de cowboys. Er zouden speciale evenementen plaastvinden rondom First Nations Day waarin de rol van de lokale inheemse bevolking in de ranching wereld zou worden belicht. We waren al op tijd op stap, het beloofde een prachtige dag te worden. Echter in Black Diamond zijn wij gestopt bij het ziekenhuis om Kendra daar bij de Emergency na te laten kijken. Ze had de vorige avond een akkefietje gehad met de poes van vrienden tijdens een BBQ. Haar oogje zag er een dag later toch iets zorgwekkender uit dan de avond tevoren en dat zat ons toch niet helemaal lekker. Goed, na lang wachten kon de dokter ons vertellen dat het allemaal gelukkig wel meeviel, het oogje is wel iets geirriteerd, maar niet beschadigd en de ontsteking lijkt ook wel mee te vallen. Poe, gelukkig maar. Ondertussen waren we al een paar uur verder, wat te doen? Toch maar besloten door te rijden, er was tenslotte nog iets van een middag over. Eenmaal aangekomen bij de Bar U Ranch zouden de evenementen volgens de vrouw bij de kassa nog moeten beginnen, dus we waren mooi op tijd. Nou NIET dus. We kwamen net op tijd dat wel, net op tijd om alles en iedereen te zien vertrekken en om iedereen te horen zeggen wat een prachtige viering we hadden gemist. Nou bedankt! We kwamen nog een aantal bekenden tegen en we hebben maar lekker aan het water gezeten, want het plekje blijft mooi en speciaal, maar had deze dag wel een nare nasmaak helaas. Wat communiceren die gasten toch lekker onderling.

Naar Blackfoot Crossing ging ik nu ondertussen voor de derde keer, maar was weer zeer interessant om te bekijken. Leuk ook was om te zien hoe Kendra het steeds meer gaat beleven. Al sinds ze een baby was, reageert ze heel erg op Pow Wow muziek en nu bleef ze maar dansen in het museum in de Pow Wow tipi, adorable.

Blackfoot Crossing Historical Centre ligt op het Siksika reservaat, ongeveer 70 kilometer ten oosten van Calgary. Het is een historische plek. Hier is namelijk  Treaty No.7 (een verbond tussen de verschillende Blackfoot volkeren en de Canadian Government) ooit getekend. De plek waar dit Historical Park is opgezet, stond vroeger bekend onder de Blackfoot als Soyooh’Pawahko”, wat de rand/brug onder water betekent en dus een goede plek vormde om de rivier over te steken. Men reisde de migrerende kuddes herten en bizons achterna, plus was altijd op zoek naar planten, bessen en meer om medicijnen en voedsel mee te kunnen maken.

Buiten al deze uitstapjes stond de afgelopen maand verder in het teken van de tuin verder klaarmaken, werken, werken en werken en meer van dat soort dingen. We hebben nog wel een mooi rondje gefietst om Glenmore Reservoir in Calgary, een mooie uitdaging voor mijn versnellingen was dat. Erg leuk. Toen we er gingen hiken in april was het meer nog bevroren, maar nu niet uiteraard en alles was zo mooi groen. Omdat we een beetje een rare zomer hebben gehad is alles om ons heen nu nog zo prachtig groen, mooi. De temperaturen zijn ook nog echt zomers, men voorspelt een echte Indian Summer hier dit jaar. En vanwege El Nino hebben ze het ook over een milde winter. Mag best, na het record aan sneeuwval van afgelopen winter. Maar goed we zullen het wel zien, want ze voorspellen hier soms zo vaak iets wat de plank totaal mis slaat. Een geveugelde uitspraak hier is: “If you don’t like the weather, wait five minutes for it to change”.

Lucy kwam een paar daagjes met Kendra spelen tijdens de laatste weekjes van de zomervakantie (Lucy d’r zomervakantie, die van Kendra is nog lang niet afgelopen …… aan de tijd dat ze straks naar school gaat denk ik nog maar even niet). Erg spannend voor Kendra, want zo kon ze bijvoorbeeld mee van de hoge glijbaan af in de speeltuin en kon ze samen met Lucy rennnen in het Water Spray Park in High River. Meer waterpret was er nog op het verjaardagsfeestje van buurmeisje Sofie die al weer drie jaar werd, evenals frosting pret. Een cupcake eten blijft een lekkere kliederboel

In het kader van voor het eerst zijn we aan het begin van de maand een keer naar het vliegveld gereden om Kendra vliegtuigjes te laten zien en nou dat hebben we geweten hoor. Iedere keer horen we nu als er iets overvliegt: “Airplane!” En wij maar vertellen dat ze straks met zo’n ding helemaal naar Nederland gaat vliegen …… En dat papa en mama heel benieuwd zijn naar hoe dat zal gaan ……

Ook is Kendra voor het eerst naar de kapper geweest deze maand. Naar een speciale kinderkapper in het zuiden van Calgary. Daar hebben ze speciale stoelen en allerlei andere zaken om de kindjes af te leiden. Toen we binnenkwamen zat er een knulletje de hele zaak bij elkaar te bleren en ik dacht, dat wordt helemaal niks. Maar Kendra was niet onder de indruk en koos vrolijk voor een stoere auto om in te zitten. Dat gaf zoveel afleiding dat het knippen zo gebeurd was. En nou wordt ze alweer een nog grotere meid.

Meer foto’s zijn te vinden in ons foto album!

Yellowstone beauty

“Though we travel the world over to find the beautiful, we must carry it with us or we find it not.”

– Ralph Waldo Emerson

Oh, to see the Yellowstone ………. Degenen van jullie die het aandurven om de vele foto’s in ons Yellowstone album te gaan bekijken, zullen constateren dat ik hard mijn best heb gedaan om de schoonheid van Yellowstone National Park op een digitale manier met me mee te dragen. Echter ik zal het ook voor altijd in mijn hart meedragen.

Dit bijzonder mooie stukje aarde zal vanaf nu voor altijd een deel van mij zijn. Elke dag ben ik dankbaar voor het feit dat wij op zo’n mooi stuk van de aarde mogen wonen hier in Alberta en elke dag minstens een glimp van de machtige bergen van de Rockies kunnen opvangen, soms er volop in kunnen vertoeven en samen te leven met alles wat groeit en bloeit in  dit gebied. Ik heb iets met bergen ….. misschien dat de zomers van mijn jeugd in die Spaanse Pyreneën daar iets mee te maken hebben? Maar een bezoek aan Yellowstone National Park (Wyoming) stond al sinds ik mij kan herinneren hoog op mijn lijstje ….en terecht. Woorden schieten te kort om deze bijzondere plek te beschrijven, wellicht doen enkele van de foto’s recht aan de schoonheid, zo niet, dan raad ik jullie aan om ooit zelf een kijkje te gaan nemen ……
Yellowstone is het oudste Nationale Park ter wereld, opgericht in 1872, onder invloed van de foto’s van William Henry Jackson en de tekeningen van Thomas Moran. Een voorbeeld voor de vele nationale parken die zouden volgen in Noord-Amerika en over de wereld. Zo’n 17 jaar geleden stond ik voor het eerst oog in oog met de bergen en de valleien van Yosemite NP(Californië), die door de fotograaf Ansel Adams zo dramatisch mooi zijn vastgelegd en mijn fantasie al flink gevoed hadden. Ik overdrijf niet als ik beweer dat ik toen meer dan ooit besloot om zoveel mogelijk mooie plekjes op deze aardbol te bezoeken en vooral ook te ervaren, alleen al de inspiratie die men daarvan krijgt, is het waard. Ik heb tot nu toe mijn best gedaan en ben nog lang niet klaar (nog zoveel te doen), maar ik durf toch al te beweren dat Yellowstone een van de hoogtepunten was en blijft (en wellicht keren we er nog eens terug om dit gebied nog meer in ons op te nemen).


Alhoewel Yellowstone een onderdeel is van de bergketen die de Rocky Mountains heten (ja dezelfde als die ik hier uit mijn slaapkamerraam bekijk), is het een totaal ander landschap dan wij hier om ons heen zien. Het deed me meer denken aan de omgeving van Lassen NP in Californië en dat is niet raar, want ook Yellowstone is vulkanisch gebied. Ten grondslag aan de geisers, hot springs, mud pots en fumaroles in het park liggen verschillende vulkaanuitbarstingen waarvan de laatste 640.000 jaar plaatsvond.Veel aanwezig in het park zijn wilde dieren. Wolven (in 1995 uitgezet vanuit Alberta omdat ze waren uitgestorven), moose, elanden, big horn sheep, berggeiten, veel soorten vogels, beren (die op de foto’s zijn grizzly’s uit een opvangcentrum, de zwarte beren die we zagen in het wild, waren ons elke keer te snel af….), bizons (regelrechte afstammelingen van de kuddes wilde bizon die ooit over de wijde prairies van Noord-Amerika zwierven) en nog veel meer.

Persoonlijk vond ik het zeer bijzonder om wilde bizons te zien. Die dieren hebben een enorme indruk op mij gemaakt. Het besef dat er veel controversie heerst rondom de kudde bizons die in de omgeving van Yellowstone rondzwerft, deed die indruk uiteraard versterken. Vorig jaar interviewde ik Scott Frazier voor een artikel. Hij is een Crow/Santee Sioux indiaan en een milieudeskundige.  Hij woont in de directe omgeving van Yellowstone National Park, net buiten Bozeman, MT en is al sinds 25 jaar  betrokken bij de bizonkwesties in Yellowstone.  Hij vertelde dat sommige mensen beweren dat de bizons de ziekte brucellose met zich meedragen, wat een bedreiging vormt voor vee (iets wat door experts ook wordt tegengesproken), en dat is waarom sommige mensen niet willen dat de bizons de parkgrenzen verlaten. Echter hoe leg je uit aan een bizon dat hij/zij zich buiten de grenzen van het park bevindt en op “private property” loopt? De National Park Service schijnt nogal een zwakke aanpak van dit probleem te hebben en zelfs een maximum aantal (dat natuurlijk al is overschreden) bizons toe te staan in het park zelf. Hierdoor is de situatie ontstaan dat er nogal eens op een mysterieuze wijze een exemplaar van deze machtige beesten verdwijnt. Onbegrijpelijk. De eerste bizon die wij spotten, stond in een grote open vallei, tussen het groene gras, vlak tegen een berghelling aan. Ik ben op een grote (!) afstand van de bizon gaan staan, onder een boom en nam de omgeving in me op. Het was nog vrij vroeg in de ochtend en de lucht was nog heerlijk koel, echter je kon al voelen dat het een warme dag ging worden. Ik hoorde een briesje door de bomen en het gras wuiven en wou dat ik zo voor altijd had kunnen blijven zitten. Er kwam een soort van rust over me. Ik plukte een takje sage en nam de geur in me op. Het was bijna een perfect moment. Maar ja, het leven gaat weer door eh, kleine kleutertjes hebben nog niet zoveel geduld . Toen ik in gedachten gedag zei tegen de bizon, keek hij/zij even op als ware hij/zij de groet beantwoordde en op weg waren we weer. We zouden die dag nog enkele bizons zien, maar dat moment met mijn eerste bizon in het wild in de vroege morgenstilte was voor mij een van de hoogtepunten van de reis.

De hele trip was bijzonder hoor, de natuur is hier grillig en enorm indrukwekkend. De geuren, de geluiden, de kleuren, ik zal ze niet snel vergeten. Het weer werkte ook super mee, we hadden echt prachtige dagen. Zelfs een beetje erg warm en zonnig. We bevonden ons natuurlijk op een nog grotere hoogte dan we inmiddels in Okotoks gewend zijn en zowel ik als Barry zijn gewoon meerdere keren verbrand. Kendra niet, die hebben we zo goed beschermt ….. en maar blijven smeren -  het werkte in ieder geval. Ze was ook echt een trooper op reis, zowel in de auto als tijdens de hikes. “Stoom, stoom” bleef ze maar roepen, en in het Grizzly & Wolf Discovery Center in West Yellowstone kende ze zelfs de namen van de beren uit haar hoofd, wat een meid! De eerste hikes gingen gewoon zoals gewoonlijk in de draagzak, maar ze is tegenwoordig zo dol op haar buggy, dat ze later alleen maar daarin wilde zitten. Nou zijn de meeste trails in Yellowstone van hout omdat je niet op de oppervlakte van de aarde kunt lopen, daar ze niet weten wat er zich allemaal afspeelt  onder die oppervlakte. Het zou zo maar kunnen dat de oppervlakte onder je wegzakt. Dus wat dat betreft was de buggy helemaal geen slechte optie.

Op de terugweg van Yellowstone zijn we een paar dagen gestopt in Great Falls, zo’n beetje de eerste grotere stad na de grens met Canada en de plek waar Lewis & Clark in 1805 een grote slik deden toen ze beseften dat ze 7 grote watervallen  in de Missouri River moesten trotseren in hun zoektocht naar een waterweg die het oosten van het continent met het westen verbond.  Lewis en Clark, hun Indiaanse gids Sacagawea en de rest van de expeditie werden er in 1803 door President Jefferson opuit gestuurd op zoek naar die waterweg. Een zoektocht die ruim drie jaar zou duren en waarin men uiteindelijk ook voor het eerst ten volle bewust werd van de uitgestrektheid van de Rocky Mountains.

Ik moet nog maar eens terug naar Great Falls, want deze keer hebben we voornamelijk gewinkeld. Ik heb bijvoorbeeld eindelijk een fiets gekocht. Compleet nu met zitje voor Kendra, dus we hebben tegenwoordig nog een manier van transport erbij om ons door Okotoks te bewegen. Op onze laatste middag in Great Falls, heb ik Barry en Kendra na een ochtendje shoppen afgezet bij het hotel alwaar Kendra lekker haar slaapje kon doen en lekker heeft gespeeld met Barry in het zwembad, terwijl mama even ging kijken bij de watervallen die nog zijn overgebleven (en ingedamd). Bij het Lewis & Clark Interpretive Center dat bovenop een klif ligt en uitkijkt over de grote Missouri River zijn ook trails buiten te vinden die langs de kliffen lopen en een indruk geven van dit gedeelte van de Lewis & Clark expeditie.

Eenmaal weer thuis gekomen in Okotoks, ging de zomer door en hadden we te maken met ware zomerse stormen op sommige middagen. Bloedje heet in de ochtend, donkere lucht in de middag. Op een van die dagen was er een officiële tornado waarschuwing voor de Okotoks, High River en Claresholm omgeving. Eerder waren al funnel clouds gezien bij Red Deer en Calgary. Grote hagelstenen kwamen uit de lucht. Bailey en Humphrey waren eerder die week even buiten wezen spelen, Humphrey bleef netjes op het deck, maar Bailey was al weg en hebben we later ergens anders vandaan moeten vissen. Die vrijheid vond hij wel lekker ruiken en juist deze middag ontsnapte hij bijna tussen mijn benen door toen ik naar binnen ging om te schuilen. Oops. Gelukkig kon ik iedereen binnen houden die middag.

Dit was gelukkig eenmalig en tot nu toe genieten we lekker van de zomer. Zo gingen we een keer met Silvia mee naar het strand bij het meer in Crystal Shores en gingen we naar een strand in Little Bow Provincial Park, ten zuidoosten van Okotoks. Was een prachtige rit er naartoe met de supergele canola velden en een indrukwekkende stormwolk die maar netjes om ons heen bleef cirkelen.  Op de terugweg stopten we ook nog even in Vulcan, een klein plaatsje wat de naam flink heeft uitgebuit om een link te maken met de planeet Vulcan uit Star Trek. Best geinig. Als Voyagers fans zijn we natuurlijk ook even op de foto gegaan met een paar van onze favorietjes. Verder fietsen en lopen we veel door Okotoks, langs speelplaatsen en de Sheep River en speelt Kendra lekker in haar badje op het deck of in het badje van het buurmeisje, af en toe hebben we een bbq-tje, je kent dat wel. Ach het kan slechter! We genieten er maar van, want er zijn mensen die het s-woord al weer gaan gebruiken. We noemen geen namen , maar ik ben voorlopig nog even helemaal niet bezig met het s-woord en geniet lekker van de zomer …..

Nou ja genieten ….. het lijkt misschien wel of het allemaal vakantie is  aan de hand van wat ik schrijf, maar er moet natuurlijk ook gewoon gewerkt worden en we hebben uiteraard ook niet stil gezeten wat de tuin betreft. Het deck is af op de trap na, maar dat was nu even niet het belangrijkste. Kendra geniet heerlijk van het badje op het deck en speelt ook rustig in de rest van de tuin. We hebben de achterkant van de tuin nu zo goed als dicht met een schutting. Compleet met een poort. De poorten aan de voorkant volgen later nog, evenals de rest van de tuin. We hebben in de voortuin een grote boom staan nu (bleek dat we die nog moesten krijgen via de aannemer), dus we hebben onze kleinere boompjes achter in de tuin gezet, samen met wat planten die ik van onze buuf kreeg. Volgend jaar zien we wel hoe dat we allemaal mooi gaan zetten. Misschien nog wat gras in het najaar, maar dan is het budget voor de tuin even op ……. Wat zou het een luxe zijn als je dat ook kant en klaar bij een huis kreeg

Qua werkzaamheden gaat het allemaal goed hier. Ik krijg het steeds drukker en samen met de aanvullende acitiviteiten van Barry zijn onze schema’s een aardige puzzel af en toe. Met Taylor werkt alles ook goed. Samen met zijn moeder kwam hij vorige week eens even kijken hoe Barry nou eigenlijk zit te werken daar in zijn kelder als ze samen online aan de bak gaan. Dat vond hij prachtig om te zien. De tijd vliegt eigenlijk. Maar de dagen zijn gevuld met mooie dingen. Kendra groeit zo hard en praat al zo veel, we vragen ons af en toe af van wie ze dat toch heeft

Hier nog een paar fotootjes van die grote kleine meid, maar er staan er ‘natuurlijk uiteraard zoals gewoonlijk’ nog veel meer in het foto album (adoe zeg, ik zal proberen weer iets regelmatiger te updaten, dan is het niet zoveel in 1 keer  LOL)

Een zonnige groet uit Alberta

Nou dit was wel ongeveer de langste winter die we hier tot nu toe hebben meegemaakt! Of eigenlijk een winter die na een voorproefje lente elke keer weer terug leek te komen …….. maar toch weer niet.

Maakt niet uit, wij zijn hier toch weer begonnen aan werkzaamheden in de tuin. Samen met Mark en Sunny zijn we aan de schutting begonnen en tegelijkertijd zijn we met de railing van het deck aan de gang gegaan.  Ja want die kleine Kendra is ons de laatste tijd vaak te snel af. Dus afronding van de tuin zou wel lekker zijn. Het schiet aardig op zoals hier op de foto te zien, dus dat wordt wel wat. Zeker als Kendra ook gaat helpen gaat het helemaal hard .

Op het moment dat ik dit schrijf is de railing af en is het deck dus nu veilig speelterrein verklaard! Nu nog de schutting afronden en dan wordt de speeltuin weer groter …..

Echter we hebben ook op andere manieren genoten van de lekkere dagen. Op Goede Vrijdag zijn we gaan lopen bij Glenmore Reservoir in Calgary. Het was een prachtige dag, fantastisch weer en heerlijk gelopen.  Toen we nog in Calgary woonden, zaten we vlakbij dit meer, dat in 1932 is ontstaan door de bouw van de Glenmore Dam. Het is de voornaamste bron van drinkwater voor de stad en heeft echt hele prachtige stukken waar je je soms niet meer in de stad waant, maar midden in de heuvels. We hadden bewust gekozen om hier te gaan hiken in plaats van in Kananaskis waar we het idee hadden dat het erg modderig en nat zou zijn met al die sneeuw (een officieel record aan sneeuwval afgelopen winter) dat aan het smelten was (het was tenslotte nog begin april). Iets wat later door anderen werd bevestigd die het wel hadden gewaagd om naar Kananaskis te gaan. Bij Glenmore Reservoir was het heerlijk lopen die dag en natuurlijk kwamen we ook hier een speeltuin tegen …..!

Op 18  april had Barry zijn laatste werkdag bij Campers Village. Het was jammer en ook wel een beetje raar dat hij na ruim drie jaar ging stoppen bij zijn allereerste werkgever hier in Canada. Ze wilden echter meer beschikbaarheid van mensen, iets wat Barry met zijn huidige uren bij Western Financial en andere bezigheden niet kon garanderen. Hij werkte nog maar 1 shift per week; The Village wil op dit moment twee shifts per week van iedereen. Dus helaas moest hij stoppen voor nu. Veel collega’s zijn gestopt, het lijkt wel of er een hele lichting weg is nu bij The Village. In mei is Barry begonnen met het begeleiden van Taylor, een van zijn oud-studenten op de universiteit. Dat zat al in de pen maar in mei kwam alles van de grond. Taylor is bezig met een aantal cursussen en gaat studeren in de hoop dat hij later een bedrijf aan huis kan opstarten. Barry gaat daarbij helpen. Taylor en zijn moeder Sue waren niet geheel tevreden met de begeleiding vanuit Varsity Education, waar sinds Barry weg is ook al het een en ander is veranderd. Er zijn meer mensen weggegaan helaas, het lijkt een beetje een trend …..

Begin mei zijn we een dagje naar The Calgary Zoo gegaan. Wederom een prachtige dag. Dat was dus niet zo vanzelfsprekend in deze afgelopen maanden. Het was af en toe een beetje hit and miss, met een paar dagen zomer en dan weer een paar dagen sneeuw. Maar op het moment dat ik dit schrijf lijtkt het wamere weer echt aan het doorzetten te zijn. Nou maar hopen dat het een mooie zomer wordt met niet al te hete temperaturen. Het was de tweede keer in de dierentuin hier voor Kendra; deze keer maakte ze natuurlijk alles wat bewuster mee en dat was erg leuk om te zien. Lekker samen naar de ottertjes kijken bijvoorbeel hier met papa.

Zelf was ik voornamelijk benieuwd naar de White Buffalo. Voor veel inheemse volkeren hier in Noord-Amerika is de white buffalo een symbool voor hoop, eenheid en vrede. Het is een teken van overvloed en heling. In 1994 werd de eerste white buffalo, Miracle, geboren na enkele decennia waarin er geen enkele white buffalo voorkwam. Veel mensen geloven dat de geboort van Miracle de samenkomst van de mensheid symboliseert. Sindsdien zijn er een paar meer geboren, maar het komt niet heel vaak voor en is dus een zeldzaamheid. De enkele white buffalo die zijn geboren hebben een grote spirituele betekenis voor vooral de inheemse bevolking van Noord-Amerika, maar ook voor andere mensen die de betekenis en het symbolisme waarderen. Blizzard (of Natoyiini (holy buffalo), zoals de lokale Blood, Stoney, and Tsuu T’ina stamen hem hebben genoemd), was hier een paar maanden in de dierentuin in Calgary voordat hij weer terug naar huis ging naar het Assiniboine Park Zoo in Winnipeg, en ik vond het heel bijzonder om hem te mogen zien.

We hebben alledrie heerlijk genoten van deze dag. En zelfs na deze tweede keer in de dierentuin hebben we nog steeds niet alles gezien, zo groot is het. En vooral ook mooi. Kortom, redenen genoeg om nog (vaak) teug te komen.

Onze buurvrouw Sunny is dus heel toevallig ook van Nederlands-Indische afkomst. Haar grootouders zijn in 1958 (nadat ze in 1951 uit Indië naar Nederland waren gekomen) naar Arizona verhuisd. Haar oma is inmiddels al 80 jaar oud, maar kwam begin mei voor twee weken op bezoek bij onze buurtjes. We hadden een Indisch avondje georiganiseerd, compleet met rijsttafel (ja ook saté. Joh wat een heerlijkheid die barbeque, we gooien er eigenlijk van alles op, maar vooral ook vaak de ouderwetse met herinneringen bespekte saté). We hadden er onze eigen kleine kumpulan van gemaakt. Toen we samen een DVD van Jakarta bekeken die ik recentelijk van een oom van mij opgestuurd had gekregen, kwamen de verhalen bij oma echt goed los. Ze vond het zo leuk en had het nog dagen over het heerlijke eten (poeh, ik was geslaagd voor de test ). De twee kleinste Indische telgen aten ook vrolijk mee van alles, alhoewel ze er hier op de foto nog op zitten te wachten.

Sunny en ik hadden een paar weken van tevoren een keer samen rotti koekoes gemaakt, want ze was toch erg benieuwd naar hoe ik dat deed, op de ouderweste manier (stomen in de pan met een theedoek). Haar oma nam als antwoord daarop een speciale rotti koekoes pan (ik wist niet dat die dingen bestonden?) mee en maakte daarmee rotti die we natuurlijk kwamen proeven …….. lekker hoor al dat Indische eten. Ik heb ondertussen ook al een lijstje gemaakt met alles wat ik straks als we in NL zijn allemaal weer eens ga proeven ……adoe zeg.

Over ouderwets gesproken …. Op de verjaardag van Barry gingen we weer eens lekker gourmetten. Was al weer een paar maanden geleden dat we dat hadden gedaan. Nu deed Kendra eigenlijk voor het eerst lekker mee. Vooral de mini-hamburgertjes (naar eigen recept) gingen er met veel smaak in ….. we konden er bijna niet tegenaan gourmetten. Het concept van lekker gezellig lang tafelen als je gaat gourmetten zal er voorlopig nog wel niet in gaan …….. Alhoewel ze het wel heel gezellig leek te vinden.

Eind mei kwam Regina gezellig bij ons langs. Ze ging eerst wat dagen paardrijden op een ranch hier vlakbij in Priddis. Wij gingen haar daar natuurlijk ook even opzoeken en zagen dat ze echt op een heel prachtig plekje zat. Een prachtige ranch in een mooi gebied. Toevallig kwamen we daar nog een ex-collega van Barry (en mij) tegen van Campers Village, Loraine. Ook zij is helaas gestopt nu bij The Village om dezelfde reden als Barry. Niet mee eens (dat was ze wel vaker niet …… vandaar dat we het wel konden vinden ), maar toch. We hebben die dag lekker op de ranch gepicknickt en wat rondgelopen. Kendra vond het allemaal fantastisch – de paarden, de beekjes, de bossen – en viel op de terugweg meteen in slaap (we hadden de auto nog maar amper gestart).

Een paar dagen later stond Regina hier op de stoep en hebben we een paar gezellige dagen samen doorgebracht. We hebben haar o.a. de omgeving wat laten zien. Kendra en Regina hadden het gezellig samen, ze gingen saampjes op zoek naar verschillende soorten schommels, en naar paardebloempjes.


Het was heel fijn en we vinden het heel leuk dat ze over een paar maandjes weer even langskomt hier.

Verder zijn we deze maanden druk geweest met van alles en nog wat. Ik sukkel al wel ruim een maand met een nare hoest (die ik nu samen met de dokter aan het aanpakken ben, dus ik ga ervan uit dat het snel voorbij is nu). En als ik niet meer van trappen val (maakte afgelopen vrijdag een smak – je kent dat wel, te veel dingen tegelijk willen doen – met als resultaat een dikke enkel die gelukkig al met de dag slinkt!) , dan gaan we verder met lekker wandelen in de omgeving, waar nu alles heerlijk in de bloei staat. Allemaal wat later dan normaal, maar dat maakt eigenlijk dat ik er nu nog meer van geniet.We hebben ook wat computer problemen gehad dus ik ben wat afwezig geweest op de email, skype e.d. (mijn excuses), maar ook dat moet nu verholpen zijn. Kortom alles onder controle hier, we hopen daar (waar daar ook is) ook. In ons foto album staan weer een hoop foto’s, als je gaat kijken, dan ben je vast gewaarschuwd

We miss you

Een jaar verder ….. Alhoewel fysiek niet meer bij ons, is Manos wel altijd in onze gedachten en onze harten. Zo dragen we hem voor altijd bij ons. We koesteren de vele mooie momenten die we samen hebben gehad en vinden het jammer dat we er niet veel meer mochten meemaken samen.

Bedankt voor de mooie tijd samen, Manos! We zullen het nooit vergeten ……

Kendra, Barry & Larita
Glibbie, Humphrey, Rikkie & Bailey

———-

A Dog’s Purpose (by a 6-year old):

“People are born so that they can learn how to live a good life – like loving everybody all the time and being nice. Well, dogs already know how to do that, so they don’t have to stay as long.”

———-

A young man asked his grandfather why life had to be so difficult sometimes. This was the old man’s reply:

Grandfather says this: “In life there is sadness as well as joy, losing as well as winning, falling as well as standing, hunger as well as plenty, badness as well as goodness. I do not say this to make you despair, but to teach you reality. Life is a journey sometimes walked in light, sometimes in shadow.”

Grandfather says this: “The weakest step toward the top of the hill, toward sunrise, toward hope, is stronger than the fiercest storm.” Grandfather says this: “Keep going”.

From Keep Going, The Art of Perseverance by Joseph M. Marshall III

———-

In the spirit of Manos:

Enjoy life, love everybody with an open heart, have fun and be kind to everyone (but you don’t necessarily have to jump onto everyone to show them ;D, there are other ways …..)

We miss you.